من دارم گریه می کنم چون آوینی دفن شد و فردوسی پور زنده است و هر هفته دو
میلیون پیامک به برنامه اش ارسال می شود. چون هیچ کس فکر نمی کند چرا شیمیایی
های بیمارستان ساسان به جای استفاده از هوای آزاد با ماسک نفس می کشند و هیچ کس
نیست خون های ریه های پردردشان را تخلیه کند. هیچ کس این را نمی داند ولی همه
می دانند ورزشگاه اهواز نور کافی ندارد و چمن ورزشگاه اکباتان نامناسب است و
دایی میانه ی خوبی با کریمی ندارد

من دارم گریه می کنم. چون ماهواره ها همه جا را گرفته اند و عکس های مبتذل هم.
من دارم گریه می کنم چون شب شهادت امیرالمؤنین هم فردوسی پور بخش طنز برنامه ی
نود را پخش کرد و میلیون ها شیعه،کلّی خندیدند. چون علی هنوز هم حتی در کشور
شیعه ی ایران،اول مظلوم عالم است. به خدا دارم سوزش زخم فرقش را احساس می کنم.
به خدا زهر دارد جگرم را آتش می زند. کمی شیر برایم بیاورید. از همان ظرفی که
علی به آن لب زده است...